Τον αναζητούσες;
Ηταν ο μόνος που ήξερα.
Τόσο απλά.
Ημασταν σαν δυο ορφανά που μάθαιναν να ζουν ξανά.
Πήραμε εισιτήρια για την Ευρώπη.
Βδομάδες ολόκληρες, ενώ περιμέναμε το πλ οίο...
μελετούσε τους μύθους της Γηραιάς Ηπείρου...
ψάχνοντας με επιμονή ό,τι ονόμαζε ''το είδος μας''.
Κοίτα ποιους ξεχάσαμε.
Να τα ελευθερώσουμε;
-Ναι. -Ναι.
Η άμαξα.
Ακου, Λούι...
υπάρχει ακόμα ζωή...
σ' αυτά τα γέρικα χέρια.
Οχι αρκετά φουριόζο.
Μοντεράτο...
καντάμπιλε, ίσως.
Πώς είναι δυνατόν;
Ρώτα τον κροκόδειλο.
Το αίμα του με βοήθησε.
Μετά, τρεφόμουν μόνο με αίμα φιδιών...
βατράχων...
κι ό,τι άλλο σάπιο υπήρχε...
στο Μισισιπή...
και σιγά σιγά...
ο Λεστάτ έγινε κάτι...
περίπου όπως παλιά.
Ησουν...
πολύ...
κακό κορίτσι.
Το πλοίο φεύγει χωρίς εμάς!
Αν κι η φωτιά εξαπλ ωνόταν...
στεκόμουν στο κατάστρωμα μήπως ξαναβγεί...
από το ποτάμι σαν τέρας και μας κατασπαράξει.
ΙΚι όσο σκεφτόμουν...
''Λεστάτ...
''αξίζουμε την εκδίκησή σου.
''Μου έδωσες το 'σκοτεινό δώρο'...
''κι εγώ σε παρέδωσα στο Θάνατο για δεύτερη φορά.''
Αν και στο πλ οίο, ευτυχώς, δεν υπήρχαν ποντίκια...
μια παράξενη πανούκλα είχε χτυπήσει τους επιβάτες.
Μόνο η ΙΚλαούντια κι εγώ φαινόταν να έχουμε ανοσία.
ΙΚάναμε παρέα μόνο οι δυο μας...
συλλογιζόμενοι το μυστικό μας.
Φτάσαμε στη Μεσόγειο.
Ηθελα τα νερά να είναι γαλάζια... αλλά ήταν μαύρα...
ήταν νύχτα.
Πόσο υπέφερα τότε...
προσπαθώντας να θυμηθώ το χρώμα που στα νιάτα μου θεωρούσα δεδομένο.
Ψάχναμε το ένα χωριό μετά το άλλο...
τα ερείπια...
τη μια χώρα μετά την άλλη.
Δε βρίσκαμε όμως τίποτα.
Αρχισα να πιστεύω ότι ήμασταν οι μόνοι.
Ηταν κάπως ανακουφιστική αυτή η σκέψη.
Αραγε, τι να έχει να πει ένας καταραμένος σ' έναν άλλον;
Βρήκες τίποτα;
Μυθοπλασίες των χωρικών...
προκαταλήψεις με το σκόρδο...
σταυροί...
το γνωστό παλούκι στην καρδιά.
Κανένας όμως δικός μας;
Ούτε ίχνος.
Δεν υπάρχουν βρυκόλακες στην Τρανσυλβανία; Ο κόμης Δράκουλας;
Μυθοπλασίες, φίλε μου.
Η κοινότοπη φαντασία ενός παράφρονα Κρλανδού.
Παρίσι...
Σεπτέμβριος 1870.
Η πόλη που πάντα ονειρευόμουν.
Αλλωστε, ήμουν ΙΚρεολός και το Παρίσι η μητέρα της Νέας Ορλεάνης.
Ενα ολόκληρο σύμπαν από μόνο του.
Νιώθαμε ξανά ζωντανοί.
Οι δυο μας.
Ημουν τόσο ενθουσιασμένος, που υπέκυπτα σ' όλες της τις επιθυμίες.
ΙΚι ενώ...
είχα παραιτηθεί να ψάχνω βρυκόλακες...
ένας άλλος βρυκόλακες ήρθε και με βρήκε.
Γελωτοποιός.
Σαντιάγκο!
Ψάχνω όλο τον κόσμο έναν αθάνατο, κι ορίστε τι βρίσκω.
Φέρε την όμορφη μικρούλα μαζί σου.
Κανείς δεν θα σας πειράξει.
Δε θα τους αφήσω εγώ.
Και...
να θυμάσαι το όνομά μου.
Αρμάντ.
Να θυμάσαι ό,τι σου είπα.
Ο καθένας έχει κι άλλη δύναμη. Θα διαβάσουν τις σκέψεις σου.
Αυτός είναι ο βρυκόλακας.
Δυο ερωτευμένοι...
κατεβαίνουν τη μαβιά σκάλα...
αγκαλιασμένοι τρυφερά...
χωρίς να σκέφτονται το θάνατο...
μέχρι που φτάνουν...
κοντά σ' εμένα!
Βρυκόλακες που παίζουν τους ανθρώπους που παίζουν τους βρυκόλακες.
Πολύ πρωτοποριακό.
Ο μοναχός που επικοινωνεί με τους Ουρανούς...
και περνά τις μέρες του...
μ' ευλαβικές σκέψεις...
θα συναντήσει το Δημιουργό του λίαν συντόμως.
Αδικα πήγαν όλες οι προσευχές.
Το μάθημα τελειώνει εδώ...
και το δίδαγμα είναι το εξής:
Ολους σας, τα βουτηγμένα στον κρύο ιδρώτα χέρια μου πρέπει ν' αγγίξουν.
Ολοι σας πρέπει να υποκλιθείτε μπροστά μου.
Προσέξτε όμως!
Θαρρώ πως άνθρωπος σιμώνει!
Τι έχουμε εδώ;
Τι εμορφιά είναι αυτή πλάι μου;
Μπουμπούκι ανθισμένο, μαραμένη βιολέτα;
Μήπως να γίνει η νύφη μου ποθεί;
Κσως το μάθημά μου δεν τέλειωσε ακόμη!
Δε θέλω να πεθάνω!
Εμείς είμαστε κι ήμασταν πάντα ο Θάνατος.
Βοήθεια!
Σας παρακαλώ!
-Τι έχω κάνει; -Ολοι πεθαίνουμε!
Είμαι όμως νέα.
Ο Θάνατος χρόνια δεν κοιτά! Μπορεί να έρθει κάθε ώρα και στιγμή.
Οπως αυτή η επιδερμίδα είναι τώρα ροδαλή...
έτσι θα σκουρύνει και θα μαζέψει με τα χρόνια.
Αφήστε με να ζήσω. Δεν με πειράζει!
Τότε, γιατί σε πειράζει αν πεθάνεις τώρα;
Κι αν ο Θάνατος σ' ερωτευόταν και σ' άφηνε;
Σε ποιον θα έδειχνε τον έρωτά του;
Θα διάλεγες κάποιον απ' το πλήθος;
Κάποιον να υποφέρει όπως εσύ;
Κύριε Βρυκόλακα, πάρτε εμένα!
Σας λατρεύω!
Να περιμένετε τη σειρά σας!
Λοιπόν...
Ξέρεις τι σημαίνει να σε ερωτευθεί ο Θάνατος;
Να γίνεις η νύφη μας;
Δε θα πονέσεις.
Τερατώδες.
Ζούμε κάτω.
Ελάτε να σας δείξω.
Τερατώδες.
Ναι.
Αλλά πολύ ωραία.
Καλώς ήρθατε στο σπίτι μου.
Δοκίμασέ τον.
Δυο βρυκόλακες...
απ' τον Νέο Κόσμο...
ήρθαν να μας οδηγήσουν στη νέα εποχή...
καθώς ό,τι όλοι αγαπάμε σαπίζει...
κι εξαφανίζεται.
Εσύ είσαι ο αρχηγός αυτής της ομάδας;
Αν υπήρχε αρχηγός...
θα ήμουν εγώ.
-Αρα, εσύ απαντάς; -Κι εσύ ρωτάς;
Τι είμαστε;
Τίποτα...
αν όχι βρυκόλακες.
Ποιος μας έκανε έτσι;
Σίγουρα θα ξέρεις αυτόν που σε έκανε.
Ναι, αλλά ποιος τον έκανε τον ίδιο;
Πηγή...
όλων αυτών...
είναι το Κακό.
Κατάλαβα.
Σε είδα στο θέατρο.
Είδα πώς υπέφερες...
πόσο συμπονούσες εκείνη την κοπέλα.
Πεθαίνεις...
όταν σκοτώνεις.
Νιώθεις ότι σου αξίζει ο θάνατος και δε σταματάς σε τίποτα.
Σε κάνει όμως κακό αυτό;
Κι αν καταλαβαίνεις τι σημαίνει καλό, αρκεί για να σε κάνει...
καλό;
Αρα, δεν υπάρχει τίποτα;
Ενδεχομένως.
Ενδεχομένως όμως...
αυτό...
να είναι το μόνο κακό που έχει απομείνει.
Αρα, δεν υπάρχει Θεός;
Δεν ξέρω τίποτα για Θεούς...
ή Διαβόλους.
Οραμα δεν είδα ποτέ μου ούτε έμαθα μυστικά...
που να καταδικάσουν ή να σώσουν την ψυχή μου.
Απ' όσο ξέρω...
ύστερα από τετρακόσια χρόνια...
είμαι ο πιο μεγάλος...
βρυκόλακας που ζει ακόμα...
στον κόσμο.
Αυτό ακριβώς που φοβόμουνα πάντα.
Πολύ φοβάσαι...
Τόσο, που με κάνεις να φοβάμαι...
Αυτός που σε έκανε...
έπρεπε να σου το 'λεγε.
Οποιος άφησε τη Γηραιά Ηπειρο για το Νέο Κόσμο...
Δεν ήξερε τίποτα.
Ούτε ενδιαφερόταν.
Δεν ήξερε;
Πάμε, καλέ μου.
Είναι ώρα να φύγουμε.
Πεινάω...
κι η πόλη μας περιμένει.
Το μέρος ήταν άδειο όταν φεύγαμε.
Σιωπηλό σαν τάφος.
ΙΚαι καθώς το διασχίζαμε, μου ήρθε πάλι η σκέψη;
''Φέρθηκα άσχημα στον Λεστάτ.
''Τον μισούσα για λάθος λόγους.''
Πώς του φέρθηκες άσχημα;
Είπες κάποιο όνομα.
Ναι, και δεν με πειράζει να το ξαναπώ.
Ενα και μοναδικό έγκλημα...
υπάρχει ανάμεσα στους βρυκόλακες.
Κι είναι ένα έγκλημα που σημαίνει θάνατο για κάθε βρυκόλακα:
Να σκοτώνεις τους όμοιούς σου.
-Νόμισες ότι θα τους άφηνα να σε πειράξουν; -Οχι.
Ο κίνδυνος σε κρατάει κοντά μου.
Η αγάπη με κρατάει.
-Η αγάπη; -Η αγάπη.
Θα μ' αφήσεις για τον Αρμάντ, έτσι και σε καλέσει.
Ποτέ.
Τον θέλεις όπως σε θέλει. Εσένα περίμενε.
Σε θέλει σαν σύντροφο.
Σε περιμένει.
Βρίσκει κι αυτός ανιαρή κι ανούσια τη ζωή.
Κσως.
Ξέρεις τι μου είπε η ψυχή του δίχως λόγια;
''Αφησέ τον,'' μου είπε.
''Αφησέ τον.''
Αυτό πρέπει να κάνω;
Να σ' αφήσω;
Τον πατέρα μου...
τον Λούι μου...
αυτός που με έκανε;
Θα είμαι μια χαρά.
Το πιστεύεις στ' αλήθεια;
Ο στρατιώτης...
που επιστρέφει απ' τον πόλεμο...
νομίζει ότι η νίκη τον έχει κάνει σκληρό απέναντι στον πόνο...
μέχρι που έρχεται ο Θάνατος...
και τον γκρεμίζει απ' το άλογό του.
Σε περίμενα.
Ακουσέ με.
Η Κλαούντια μου είναι πολύ ακριβή.
Είναι κόρη μου.
Ερωμένη σου.
Οχι, η αγαπημένη μου.
Το παιδί μου.
Μιλάς έτσι επειδή είσαι αθώος.
Κινδυνεύει, έτσι δεν είναι;
-Ναι. -Γιατί;
Θα μπορούσα να σου πω πολλούς λόγους.
Η σιωπή της.
Η νεαρή της ηλικία.
Απαγορεύεται να κάνεις τόσο νέους βρικόλακες...
τόσο αδύναμους...
που δεν μπορούν να επιζήσουν μόνοι τους.
Να τα πεις σ' αυτόν που την έκανε.
Σκότωσες το βρυκόλακα που σας έκανε;
Γι' αυτό δε λες το όνομά του;
Ετσι νομίζει ο Σαντιάγκο.
-Δε θέλουμε να μαλώσουμε μαζί του. -Τώρα είναι αργά.
Αν θες να τη σώσεις...
-στείλ' την μακριά! -Τότε θα φύγω κι εγώ.
Τόσο γρήγορα;
Χωρίς να πάρεις τις απαντήσεις που τόσο περίμενες;
Δεν υπάρχουν, είπες.
Μα έκανες λάθος ερωτήσεις.
Μήπως ξέρεις...
πόσο λίγοι βρυκόλακες...
έχουν την ικανότητα της αθανασίας;
Πόσο εύκολα αφανίζονται οικειοθελώς;
Ο κόσμος...
αλλάζει.
Εμείς, όχι.
Εκεί είναι η ειρωνεία...
που τελικά μας σκοτώνει.
Θέλω να έρθεις σε επαφή με αυτή την εποχή.
Εγώ;
Μα δεν βλέπεις;
Δεν είμαι πνεύμα καμιάς εποχής.
Είμαι κόντρα στα πάντα.
Πάντα ήμουν.
Αυτό είναι το πνεύμα της εποχής σου.
Η ίδια του η ουσία.
Η έκπτωσή σου...
από τη χάρη...
ήταν η έκπτωση ενός αιώνα.
Και οι βρυκόλακες στο θέατρο;
Εκπτωτοι...
άχρηστοι...
Δεν απεικονίζουν τίποτα.
Οχι όμως...
κι εσύ.
Εσύ απεικονίζεις...
τη ραγισμένη της καρδιά.
Ενας βρυκόλακας...
με ανθρώπινη ψυχή.
Ενας αθάνατος με το πάθος του θνητού.
Είσαι...
είσαι...
όμορφος, φίλε μου.
Ο Λεστάτ πρέπει να έκλαψε όταν σε έκανε.
Ηξερες τον Λεστάτ;
Ναι.
Τον ήξερα.
Τον ήξερα αρκετά καλά για να μη λυπηθώ που πέθανε.
Ενιωσα επιτέλους την ηρεμία.
Βρήκα το δάσκαλο που ο Λεστάτ δε θα γινόταν ποτέ.
Ο Αρμάντ δε θα μπορούσε ποτέ να κρύψει τη γνώση.
Θα περνούσε από μέσα του όπως περνά μέσα από τζάμι.
Μαντλέν...
ο Λούι είναι ντροπαλός.
Πιες.
Κάν' το.
Εγώ δεν μπορώ. Δεν έχω τη δύναμη.
-Αυτό ήθελες όταν με έκανες. -Δεν ξέρεις τι ζητάς.
Αντίθετα!
Βρήκες καινούργιο σύντροφο. Θα με κάνεις δική σου!
Πώς σου φαινόμαστε;
Μας βρίσκεις όμορφους;
Μαγικούς;
Το λευκό μας δέρμα, τα μοχθηρά μας μάτια. Θες να πιω. Ξέρεις τι θα γίνεις;
Το κακό είναι ότι δεν μπορείς να γίνεις κακός.
Δεν σκοπεύω να υποφέρω άλλο.
Μη με βάζεις να το κάνω! Δεν μπορώ!
Μπόρεσες όμως και το 'κανες σ' εμένα.
Με πήρατε απ' τα χέρια της μητέρας μου, σαν τέρατα σε παραμύθι.
Και τώρα κλαις!
Εμένα δε μου φτάνουν τα δάκρυα για ό,τι μου έκανες!
Δώσε μού την, Λούι!
Δώσε μού την προτού μ' αφήσεις!
Αχ, Θεέ μου!
Ακόμα σ' αγαπάω!
Αυτό είναι το κακό!
Ποιος θα νοιαστεί για μένα, αγάπη μου...
σκοτεινέ μου άγγελε, όταν φύγεις;
Με τι μοιάζει, Μαντλέν;
Με κούκλα;
Ενα παιδί που δεν μπορεί να πεθάνει.
Και το παιδί που πέθανε;
Η κόρη μου.
Τι έπαθε;
Πεθαίνει.
Το ίδιο συνέβη και σ' εσένα...
μόνο που ήσουν μικρή για να το θυμάσαι.
Αν όμως πεθάνει...
Θα είναι μόνο θνητός θάνατος.
Μη μου κρατάς κακία, αγάπη μου.
Τώρα ισοφαρίσαμε.
Τι εννοείς;
Δεν πέθανε αυτή η γυναίκα στο δωμάτιο.
Πέθανε...
μέσα μου η τελευταία ανάσα...
που ήταν ανθρώπινη.
Ναι, Πατέρα.
Επιτέλους, ισοφαρίσαμε.
Ηρθε η ώρα της δικαιοσύνης, μικρούλα.
Φωνάξτε μου τον Αρμάντ. Δε θα το επέτρεπε αυτό.
Θάνατος για τους άλλους.
Για σένα...
αιωνιότητα σ' ένα κιβώτιο.
Κλεισμένος στο μπουντρούμι.
Συντροφιά θα έχεις μόνο τις φωνές σου.
Μπορεί να σου πάρει κι αιώνες.
Πάρτε τους!
Ονειρα γλυκά.
Οχι! Οχι!
Βοήθεια!
Ξύπνα!
Πού είναι η Κλαούντια;
Η Κλαούντια; Δεν μπορώ να τη βοηθήσω.
-Πού είναι η Κλαούντια; -Δεν μπορώ να τη σώσω!
Θα ρισκάρω να χάσω μόνο εσένα.
Μη!
Ελα, Λούι.
Οχι εδώ.
Αρα, κλαίνε κι οι βρυκόλακες;
Μια φορά...
ίσως και δυο στην αιωνιότητα.
Κσως πήρα την εκδίκησή μου γιατί ήθελα να στεγνώσουν οριστικά τα δάκρυά μου.
Σταματήστε τον! Καίγεται!
Πιάστε τον! Σταματήστε τον!
Δεν τους προειδοποίησες καν, ψέματα;
Οχι.
Ηξερες τι θα έκανα.
Ναι.
Σε έσωσα.
Από την τρομερή αυγή.
Ησουν αρχηγός τους. Σ' εμπιστεύονταν.
Οχι.
Με έκανες να δω τις αδυναμίες τους.
Ηταν...
καταδικασμένοι, βουλιαγμένοι στην κατάπτωσή τους.
Είχαν ξεχάσει το πρώτο μάθημα...
ότι πρέπει να είμαστε δυνατοί...
ωραίοι...
και να μην μετανιώνουμε.
Μπορείς να μου το μάθεις αυτό;
Ναι.
Να μη μετανιώνω;
Τότε, θα γίνουμε τρομεροί σύντροφοι.
Κι αν δε θέλω να μάθω αυτό το μάθημα;
Τι εννοείς;
Κι αν το μόνο που μου έχει απομείνει είναι να πονάω;
Να μετανιώνω;
Δε θες να τα ξεφορτωθείς;
Για να τα πάρεις εσύ και αυτά;
Η καρδιά που κλαίει...
αυτήν που έκανες κάρβουνο;
Ορκίζομαι. Δεν το 'κανα εγώ.
Ξέρω ότι το έκανες εσύ.
Ξέρω...
ότι...
δε μετανιώνεις για τίποτα.
Δεν νιώθεις...
τίποτα.
Αν αυτό είναι μόνο που πρέπει να μάθω...
μπορώ να το μάθω και μόνος μου.
Θα πεθάνω.
Οχι.
Είσαι νεκρός.
Και θες να σε αναζωογονήσω άλλη μια φορά.
Οσο κι αν μου αρέσει η πρόσκλησή σου...
πρέπει δυστυχώς...
να την αποποιηθώ.
Χρόνια περιπλ ανιόμουνα...
στην Ιταλία, την Ελλάδα...
όλες αυτές τις αρχαίες χώρες.
Ο κόσμος όμως ήταν σαν τάφος...
ένα νεκροταφείο από σπασμένα αγάλματα.
ΙΚι όλα τα αγάλματα της έμοιαζαν στο πρόσωπο.
ΙΚαι από περιέργεια...
ανία, ποιος ξέρει ακριβώς...
παράτησα τη Γηραιά Ηπειρο...
και γύρισα στην Αμερική.
ΑΝΑΤΟΛΗ
Ενα επίτευγμα της τεχνικής μου επέτρεψε να δω την ανατολή...
για πρώτη φορά...
ύστερα από διακόσια χρόνια.
ΙΚαι τι ανατολές!
Ποτέ το ανθρώπινο μάτι δε θα τις έβλεπε έτσι.
Ασημένιες στην αρχή...
και καθώς περνούσαν τα χρόνια, έπαιρναν τόνους του βυσσινί...
του κόκκινου...
και του πολυαγαπημένου μου γαλάζιου.
Την άνοιξη του 1988, γύρισα στη Νέα Ορλεάνη.
Με την πρώτη ανάσα, κατάλαβα ότι είχα γυρίσει σπίτι.
Ηταν γεμάτη...
γλ υκιά σχεδόν...
σαν το άρωμα απ' τα γιασεμιά και τα τριαντάφυλλα στην αυλή μας.
Τριγυρνούσα στους δρόμους να γευτώ το άρωμα που τόσο καιρό είχα χάσει.
ΙΚαι μετά, στην οδό Πρυτάνια...
δυο βήματα μόλις από το νεκροταφείο 'Λαφαγιέτ'...
έπιασα το άρωμα του θανάτου.
ΙΚαι δεν ερχόταν απ' τα μνήματα.
Γινόταν πιο έντονο καθώς προχωρούσα.
Παλιός θάνατος.
Πολύ ανεπαίσθητο για να το νιώσει άνθρωπος.
Πολύ χαίρομαι που γύρισες!
Ονειρευόμουνα...
αυτή τη στιγμή.
Αυτή ποτέ δε θα γινόταν...
σαν εμάς.
Περασμένα ξεχασμένα, Λεστάτ.
Περασμένα ξεχασμένα.
Είσαι ακόμα όμορφος, Λούι.
Πάντα ήσουν ο δυνατός.
Μη φοβάσαι.
Δε θα σου κάνω κακό.
Γύρισες σ' εμένα;
Θυμάσαι πώς ήμουνα;
Τι βρυκόλακας...
ήμουνα;
Ναι, θυμάμαι.
Κανείς...
δεν μου αρνιόταν τίποτα...
ούτε καν εσύ.
Προσπάθησα.
Ναι, προσπάθησες.
Κι όσο προσπαθούσες...
τόσο σε ήθελα.
Δεν το αντέχω.
Τόσο φως...
κι αυτός ο θόρυβος!
Κάνουν τη νύχτα πιο φωτεινή κι απ' τη μέρα.
Ψεύτικο φως είναι.
Δε σου κάνει κακό.
Αν μείνεις μαζί μου, Λούι...
μπορώ να ξαναβγώ στον κόσμο.
Να ξαναγίνω ο παλιός Λεστάτ.
Πρέπει να φύγω τώρα.
Δεν ξέρω τι απέγινε ο Λεστάτ.
Εγώ συνεχίζω...
κάθε νύχτα.
Ρουφάω το αίμα όποιου βρεθεί μπροστά μου.
Η ζωντάνια μου όμως χάθηκε με τα χρυσαφένια της μαλλιά.
Είμαι πνεύμα υπερφυσικής σάρκας.
Αποστασιοποιημένος.
Αναλλοίωτος.
Κενός.
Κενός;
Αυτό είναι.
Δεν μπορεί να τελειώσει έτσι.
Κι όμως έτσι τέλειωσε.
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να σου πω.
Πρέπει να υπάρχει. Δεν καταλαβαίνεις. Δεν είσαι κενός.
Και τι δε θα 'δινα να είμαι σαν εσένα, να έχω τη δύναμή σου...
να δω τα πράγματα που είδες.
Δεν με παρακολουθείς.
Σε παρακολουθώ. Η ιστορία σου είναι απίστευτη.
-Είναι εκπληκτικό. -Κάν' την ό,τι θες.
Δώσ' την στους άλλους. Μάθε ό,τι μπορείς.
Ενας μόνο τρόπος υπάρχει να μάθεις, και το ξέρεις.
Για κάποιο λόγο με έφερες εδώ.
Ετσι δεν είναι;
Για ποιο λόγο;
Θέλεις ένα σύντροφο. Ενα δεσμό με τον έξω κόσμο. Εμένα.
Πάρε με. Το θέλω.
-Αρνούμαι να τελειώσουν όλα έτσι. -Θεέ μου, πάλι απέτυχα.
Δεν απέτυχες. Ο Θεός δεν έχει καμιά σχέση.
Σ' αρέσει αυτό;
Θες να γίνεις τροφή για τους αθάνατους;
Σ' αρέσει να πεθάνεις;
Σταμάτα!
Ολα έγιναν το 1 791.
Ημουν 24 χρονών. Πιο νέος απ' ό,τι είσαι εσύ τώρα.
Οι εποχές όμως ήταν διαφορετικές. Τότε θεωρούμουν άντρας.
Ιδιοκτήτης μιας μεγάλης φυτείας νότια της Νέας Ορλεάνης.
Εχασα τη γυναίκα μου στη γέννα.
Θα τα κάνω πάνω μου.
Την είχαμε θάψει με το μωρό ούτε έξι μήνες πριν.
Ωραίο!
Ηθελα πολύ να τους βρω.
Ωραίο υλικό.
Φαντάζομαι ότι δε χρειάζεσαι εισαγωγή.
Ηδη νιώθω καλύτερα.
Πάνω απ' όλα, επιθυμούσα το θάνατο.
Τον προσκαλούσα.
Να μ' ανακούφιζε απ' τον πόνο μου.
Ακόμα κλαψουρίζει.
Ακουσες αρκετά;
Αιώνες ήμουν υποχρεωμένος να τ' ακούω εγώ.
Μη φοβάσαι.
Θα σου δώσω τη δυνατότητα της επιλογής...
που εγώ δεν είχα ποτέ.
Subtitles conformed by hIman